Schaliegas Vrij Noordoostpolder

Milieu

De afgelopen 40 jaar heeft de overheid allerlei wetgeving ingesteld om schade aan het milieu te beperken. Door middel van stimulerende maatregelen wordt milieuvriendelijker gedrag aangemoedigd. Een deel van deze wetgeving en stimulerende maatregelen zijn gericht op een beter milieu begint bij jezelfhet beperken van CO2 uitstoot en watergebruik. Van de consument wordt veel verwacht, zo moeten we korter douchen, de spaarknop op de wc gebruiken en zuiniger rijden. Deze gedragsverandering is belangrijk, maar het zou in onze ogen erg tegenstrijdig zijn als boorbedrijven toestemming krijgen om grootschalig water te gebruiken voor het winnen van een fossiele brandstof.
De winning van schaliegas staat haaks op deze milieu-ambities.

Meer uitstoot van CO2 dan bij gewoon aardgas

eroeiDe winning van schaliegas kost meer energie dan de winning van ‘gewoon’ aardgas uit Slochteren. Dit komt doordat er veel boringen nodig zijn, het harde gesteentepakket onder hoge druk open gebroken moet worden voordat het gas vrijkomt en er veel vrachtwagenbewegingen nodig zijn voor de aan- en afvoer van grondstoffen. De energie die hiervoor gebruikt wordt zal in de regel bestaan uit fossiele brandstoffen als aardolie. Doordat er meer energie nodig is voor de winning van schaliegas, is ook de uitstoot van broeikasgassen als CO2 hoger dan bij de winning van gewoon aardgas.

Gebruik van miljarden liters schoon water

Om schaliegas te winnen moet de schalielaag waarin het gas zich bevind worden opengebroken. Dit proces heet hydraulisch fractureren, ofwel fracking. Bij dit proces wordt er water, zand en chemicaliën in de boorput geinjecteerd en onder hoge druk gezet. Hiervoor wordt schoon water gebruikt, waaraan chemicaliën (biociden) worden toegevoegd, om te voorkomen dat het gas door bacteriën wordt afgebroken (methaanoxidatie).

waterDe benodigde hoeveelheid schoon water is aanzienlijk. Per frack wordt er 10.000 tot 30.000 m3 (10 tot 30 miljoen liter) water gebruikt (Bron 1), afhankelijk van de hardheid van de schalielaag. Elke boorput kan tot 22 keer (Bron 2) worden gefrackt, waarmee de hoeveelheid water oploopt tot 220.000.000 tot 660.000.000 liter per boorput. Vanaf elke boorlocatie kunnen er zo’n 10 boringen plaatsvinden, waarmee de hoeveelheid water voor een enkele boorlocatie neerkomt op 2 tot 6 miljard liters water. Spreken we over de uitrol van schaliegaswinning in Nederland, dan hebben we het over een het gebruik van vele miljarden liters schoon water.
In tegenstelling tot water dat in de landbouw en huishoudens wordt gebruikt, wordt dit water opgebruikt (in de diepe ondergrond geinjecteerd) en komt het dus niet meer terug in de waterkringloop.

Schadelijke stoffen uit de ondergrond komen omhoog

Na het fracken van de schalielaag komt 10 tot 30% van de frackvloeistof weer omhoog. (Bron 3) Dit verontreinigde water bevat, naast de toegevoegde chemicaliën, gevaarlijke stoffen die van nature in de diepe ondergrond aanwezig zijn. Hierbij gaat het bijvoorbeeld om het radioactieve radium. (Bron 4) Deze verontreinigde vloeistof wordt aangemerkt als chemisch verontreinigd en zal met tankwagens afgevoerd moeten worden naar een speciale zuiveringsinstallatie.

Bron 1: http://www.vitens.nl/overvitens/media/persberichten/Documents/12042013%20Vitens%20Zorgen%20schaliegas%20drinkwaterwinning.pdf
Bron 2: http://www.bd.nl/regio/brabant/selectie-van-toplocaties-schaliegas-in-brabant-1.3988214
Bron 3: http://www.cuadrillaresources.nl/boren-naar-schaliegas/proefboren/fracken/
Bron 4: http://www.nytimes.com/2011/02/27/us/27gas.html?_r=2&ref=us&